ΘΕΜΑ 26.Δ Ο Ιησούς ανασταίνει τον Λάζαρο... και πάει στα Ιεροσόλυμα για το Πάσχα - Νεοτητα Ι.Μ Φωκιδος

ΝΕΑ

23 Απριλίου 2021

ΘΕΜΑ 26.Δ Ο Ιησούς ανασταίνει τον Λάζαρο... και πάει στα Ιεροσόλυμα για το Πάσχα

Η Ανάσταση του Λαζάρου 



Το Σάββατο πριν τη Μεγάλη Εβδομάδα η Εκκλησία μας εορτάζει ένα μεγάλο θαύμα που έκανε ο Κύριος στη Βηθανία. Η Βηθανία ήταν ένα φτωχό χωριό, τρία χιλιόμετρα ανατολικά της Ιερουσαλήμ. Εκεί κατοικούσε ο Λάζαρος, ο φίλος του Χριστού, με τις αδελφές του Μαρία και Μάρθα.

Ο Λάζαρος αρρώστησε βαριά και οι αδελφές του έστειλαν ανθρώπους στον Ιησού για να Τον ενημερώσουν. Ο Ιησούς, παρόλο που τους αγαπούσε, παρέμεινε στον τόπο όπου ήταν δύο ημέρες. Έπειτα, λέει στους μαθητές: «Ας πάμε στην Ιουδαία. Ο Λάζαρος ο φίλος μας έχει κοιμηθεί, αλλά πηγαίνω εκεί για να τον ξυπνήσω». Ο Ιησούς μιλούσε για τον θάνατο του Λάζαρου ενώ οι μαθητές νόμισαν ότι είχε κοιμηθεί. Τότε λοιπόν τους είπε ο Ιησούς καθαρά: «Ο Λάζαρος πέθανε, και χαίρομαι για σας, για να πιστέψετε σε Εμένα, αφού δεν ήμουν εκεί».

Όταν ήρθε λοιπόν ο Ιησούς στη Βηθανία, τον βρήκε ήδη τέσσερις ημέρες να είναι στο μνήμα. Η Μάρθα, μόλις άκουσε ότι ο Ιησούς έρχεται, Τον προϋπάντησε και Του είπε: «Κύριε, αν ήσουν εδώ, δε θα πέθαινε ο αδελφός μου. Αλλά και τώρα ξέρω ότι όσα ζητήσεις από τον Θεό, θα Σου τα δώσει». Της λέει ο Ιησούς: «Θα αναστηθεί ο αδελφός σου». Εκείνη απάντησε: «Ξέρω ότι θα αναστηθεί κατά την ανάσταση, την έσχατη ημέρα». Της είπε ο Ιησούς: «Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή. Όποιος πιστεύει σ’ Εμένα κι αν πεθάνει θα ζήσει και καθένας που ζει και πιστεύει σ’ Εμένα δε θα πεθάνει στον αιώνα. Το πιστεύεις αυτό;» Του λέει: «Ναι, Κύριε. Εγώ έχω πιστέψει ότι Εσύ είσαι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού».

Η Μαρία βρισκόταν στο σπίτι. Όταν έμαθε ότι έφτασε ο Ιησούς έτρεξε κι έπεσε στα πόδια Του και είπε: «Κύριε, αν ήσουν εδώ, δε θα πέθαινε ο αδελφός μου». Ο Ιησούς, αναστέναξε μέσα Του και είπε: «Πού τον έχετε βάλει;» Του λένε: «Κύριε, έλα και δες». Δάκρυσε ο Ιησούς. Έλεγαν λοιπόν οι Ιουδαίοι: «Δες πώς τον αγαπούσε». Μερικοί όμως από αυτούς είπαν: «Δεν μπορούσε αυτός, που άνοιξε τα μάτια του τυφλού, να κάνει ώστε και αυτός να μην πεθάνει;».

Ο Ιησούς, αφού αναστέναξε πάλι μέσα Του, έρχεται στο μνήμα -ένα σπήλαιο με την είσοδο κλεισμένη από έναν λίθο (πέτρα). Λέει ο Ιησούς: «Σηκώστε τον λίθο». Η Μάρθα τότε είπε: «Κύριε, ήδη μυρίζει, γιατί είναι η τέταρτη ημέρα που πέθανε». Της λέει ο Ιησούς: «Δε σου είπα ότι, αν πιστέψεις, θα δεις τη δόξα του Θεού;» Αφού έδιωξαν τον λίθο, ο Ιησούς κοίταξε ψηλά και είπε: «Πατέρα, Σε ευχαριστώ γιατί Με άκουσες. Εγώ βέβαια ήξερα ότι πάντα Με ακούς, αλλά για το πλήθος που έχει σταθεί γύρω το είπα, για να πιστέψουν ότι Εσύ Με απέστειλες». Και φώναξε: «Λάζαρε, βγες έξω». Βγήκε τότε ο πεθαμένος, έχοντας δεμένα τα πόδια του και τα χέρια του με επιδέσμους, και το πρόσωπό του περιδεμένο με μαντίλι. Τους λέει ο Ιησούς: «Λύστε τον και αφήστε τον να φύγει».

Αυτή τη μέρα, σε πολλά μέρη, οι χριστιανοί πλάθουν και ψήνουν τα νόστιμα λαζαράκια (νηστίσιμα γλυκά σε σχήμα φασκιωμένου άντρα) και τα παιδιά ψέλνουν από σπίτι σε σπίτι τα κάλαντα του Λαζάρου: Που είσαι Λάζαρε, πού είναι η φωνή σου…


Η Κυριακή των Βαΐων


Την επόμενη μέρα η Εκκλησία μας εορτάζει τη θριαμβευτική είσοδο του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα. Οι Ιουδαίοι, ενθουσιασμένοι από το μεγάλο θαύμα στη Βηθανία, Τον υποδέχονται με βασιλικές τιμές κρατώντας βάγια (κλαδιά φοίνικα) και απλώνοντας στο έδαφος τα ρούχα τους ενώ ζητωκραυγάζουν: «Ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου»! Ο Κύριος, καθισμένος στη ράχη ενός ταπεινού πουλαριού (γαϊδουράκι), δε δίνει σημασία στις τιμές και βαδίζει προς το μαρτύριο και τον σταυρικό θάνατο, κάνοντας απόλυτη υπακοή στο θέλημα του Θεού Πατέρα. Το ίδιο πλήθος των Ιουδαίων είναι αυτό που τη Μεγάλη Πέμπτη θα ζητάει από τον Πόντιο Πιλάτο τη ζωή του ανεξίκακου Ιησού.

Η Κυριακή των Βαΐων τιμάται ιδιαίτερα με υπέροχους ύμνους και μεγαλοπρεπή Θεία Λειτουργία, στο τέλος της οποίας μοιράζονται βάγια (συνήθως δάφνες) τα οποία έχουν προηγουμένως ευλογηθεί κατά την ακολουθία του όρθρου. Η Κυριακή των Βαΐων είναι ουσιαστικά η αρχή των Αγίων Παθών, αφού το απόγευμα τελείται η Ακολουθία του Νυμφίου (ο όρθρος της Μεγάλης Δευτέρας).

Αυτή τη μέρα γύριζαν στο μοναστήρι τους οι μοναχοί (όσοι επιζούσαν), έπειτα από σαράντα ημέρες αυστηρής νηστείας και προσευχής στην έρημο. Για να εορτάσουν την επανένωσή τους έτρωγαν ψάρι και ανακτούσαν δυνάμεις για τον αγώνα της Μεγάλης Εβδομάδας. Από εκεί έχει φτάσει και η παράδοση της κατάλυσης ιχθύος όπως μας θυμίζουν και τα κάλαντα του Λαζάρου: Βάγια, Βάγια των Βαγιώ(ν), τρώνε ψάρι και κολιό…

Πρακτική εφαρμογή

Ο άνθρωπος όταν εξορίστηκε από τον Παράδεισο έγινε θνητός –μέχρι τότε ήταν αθάνατος! Το μυστήριο του θανάτου προβληματίζει κάθε άνθρωπο. Εμείς οι χριστιανοί όμως, δεν πρέπει να έχουμε καμία αμφιβολία, κανέναν φόβο! Ο Κύριος είναι η Ανάσταση και η Ζωή, είναι ο νικητής του θανάτου! Ανέστησε τον Λάζαρο (ο οποίος ήταν τέσσερις μέρες νεκρός!), τον γιο της χήρας στη Ναΐν, την κόρη του Ιάειρου… και στο τέλος αναστήθηκε ο Ίδιος, αφού πρώτα κατέβηκε στον Άδη και ελευθέρωσε τους νεκρούς! Ο αρχηγός της πίστης μας νίκησε τον μεγαλύτερο εχθρό του ανθρωπίνου γένος! Ποιος ο λόγος λοιπόν να φοβόμαστε; Οι μάρτυρες ανυπομονούσαν να πεθάνουν για τον Χριστό ώστε να έρθουν μια ώρα νωρίτερα κοντά στον αγαπημένο τους Νυμφίο.

Ο Ιησούς δάκρυσε όταν είδε τους ανθρώπους να θρηνούν τον Λάζαρο. Ο πόνος για αυτούς που φεύγουν από κοντά μας είναι κάτι το φυσιολογικό, το ανθρώπινο. Η Πίστη μας όμως μας διαβεβαιώνει ότι όλοι αυτοί που φεύγουν από κοντά μας κοιμούνται, αναπαύονται στα κοιμητήρια -στην πραγματικότητα είναι ζωντανοί. Από τη στιγμή που ο Κύριος αναστήθηκε, άνοιξαν και πάλι οι πύλες του Παραδείσου. Είναι στο χέρι μας να μπούμε κι εμείς στον Παράδεισο και να γευτούμε τη Βασιλεία των Ουρανών. Αμήν!

Απολυτκιον  (Ήχος α΄)


Τὴν κοινὴν ἀνάστασιν πρὸ τοῦ σου πάθους πιστούμενος, ἐκ νεκρῶν ἤγειρας τὸν Λάζαρον, Χριστὲ ὁ Θεός· ὅθεν καὶ ἡμεῖς ὡς οἱ παῖδες, τὰ τῆς νίκης σύμβολα φέροντες, σοὶ τῷ νικητῇ τοῦ θανάτου βοῶμεν: «Ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου».

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ: 





ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ:




Pages